Kavuşmak Bir Uzak Mevsimin Adı

Kavuşmak bir uzak mevsimin adı
Kıvrıldı önümde uzadı yollar
Kaldırım dedim ve parke taşları
Hayal dedim büyüyen gölgem
Kaybolan ışığı korkarak gördüm
Gün dedim bitiyor şimdi
Bir yaprak daha düştü toprağa
Çürümek ölümün korkunç evinde
Umudumdan parça parça götürüyor martılar
Yine yavaş yavaş çöküyor gece
Şimdi üşüyorum ve sırtım çıplak
Yağmur mu kar mı dolu mu desem
Kavuşmak bir uzak mevsimin adı
Menzil hiç uğrak olmayan diyar
Kaybolmanın tadı bu
Hiç sevmesen de
İnsan diyorum şimdi
Acının çilenin ebedi süvarisi

21:46 - 23/9/2006 - yorum {yok} - yorum yaz

YoKLuĞuNdA SeN

Yine yalnız değilim her zamanki gibi
Bu Uzakdoğu gecesinde yokluğunlayım
Aramızda yirmibeşbin kilometre
Sen kıştasın ben yazdayım
Sen bir yarısında dünyanın
Ben öte yarısındayım
Yine de bırakmıyor ellerimi yokluğun
Daha da bir gönlümcesin
Varlığından bin kat güzel
O yalımsal çıplaklığın yalaz yalaz
Ve en gizlerden konuşurken ellerin
İçimden gelmiyor mektup yazmak demeden
Sevişiyoruz yirmibeşbin kilometreden

...:::Aziz Nesin:::...

21:41 - 23/9/2006 - yorum {yok} - yorum yaz

YAĞMUR

Bir mevsimlik sevgimiydi beyin hücrelerimi kemiren,mantığımın üstünü örten.

Yoksa bir inatmıydı gözbebeklerimi hırsa büren...

Ya da bir aşktı ,gerçek bir aşk kelimeleri yitiren...

Nerden başlasam,toplasam,çıkarasam olmuyor. İzlerin kalıyor sadece,gerçeğin kimbilir nerde? Yaramda kanamıyor artık ,kabuk bağlamış; ama çok acıyor. Senli kavramlar arasında gidip geliyorum. Kah arkadaş, kah sevgili... Bazen umrumda değilsin,bazen sen soluyorum.

Kapıyorsun gözünü yokum, kimleyim nerdeyim...

Açıyorsun gözünü varım, senleyim istediğim yerdeyim...

Böyle büyüyorum,büyüdüğümü anlıyorum gel-gitlerimden.Yoruluyorum ama,yaşlanıyorum galiba.Bu ikilem kemiklerimdeki bir sızı. Yağmur yalnızlık. Sen benim yalnızlığım. Şimdi içimde selden kaynaklı su baskınları... O yüzden belkide gözlerimdeki ışık kepenk vurmuş.Sorma artık bana neden mutsuzsun diye. Denklem kurdum kendime olgunlaşma sürecimde. Sen yoksun artık , koparıp attın kendini bile bile. Bir parçanı saklıyorum, bana ait olan, kalbimin en ücra köşesinde....

21:15 - 23/9/2006 - yorum {3} - yorum yaz

~~~~YALIN YALNIZLIK~~~~

Hayatının tozlu bir deftere benzediğini söylemişti, sessiz, soğuk bir atmosferde. Ağlıyordu, yüzünün kıvrımlarından akıyordu yaşlar. Aslında bu ağıt yüreğinin en ücra köşelerinden geliyordu. Sustu sonra. Kırışmış elleriyle gözyaşlarını sildi sessizce. Üşüdüğünü hissetti bir an, daha bir sıkı sarıldı montuna ve yıllardır elinden bırakmadığı küçük bir oyuncağa. Oysa başka şeylere sarılmak isterdi. Ona yalnızlığını hissettirmeyecek olan başka şeylere. Yoksa herkesin söylediği doğru muydu; ertelemiş miydi sevgilerini? Bu yüzden miydi ağlayacak bir omuz bulamaması. Sonra düşündü. Eğer söylenenler yalan olsaydı, aklına bile getirmezdi yaşam ile ölüm arasındaki o çizgiyi. Sabaha kadar beynini kemirdi bu düşünce. Ortalık buram buram yalnızlık kokuyordu. Sonra başka hayatlar düşündü, başka sevgiler, başka hüzünler ve başka hasretler. Ve yıllardır kaybolduğunu hissetti yaşadığı çalınmış hayatta. Sağa sola koşuşturmaya başladı. Ama sonunda elinde kalan kocaman bir hiçti, bulamadı kendini, nefes nefese kalmıştı. Sonra anladı, ruhunu öyle bir yere çıkartıp fırlatmıştı ki, değil başkasının kendisinin bile bulması imkansızdı.

Tavan arasındaki tozlu kağıtlar gibi eskidiğini hissetti yüreğinin, bir iki damla gözyaşı daha akıttı ve bir daha açmamak üzere kapattı gözlerini. Kırık bir aynada kalmıştı yansıması. Sessiz, soğuk ve hasret kokan bir yansımaydı bu. Ve belki de bir haykırıştı sessiz çığlıklar atan veya kumsaatlerinden gözlerini alamamaktı. Susmuştu gözleri ve bedeni. Ölümdü bu, çaresiz gelen veya onun tek çaresi olan ölüm…

21:13 - 23/9/2006 - yorum {yok} - yorum yaz

SEN SEN SEN

Bir dağbaşı yalnızlığı yaşıyorum yeniden.,

Dağbaşı yalnızlığı ölümden beter.

Hiç kimse aramasa sormasa beni

Sen gelsen yeter..

Huzur ellerinin güzelliğidir.

Gözlerin karşımda mutluluk denizi.

Her sabah soframızda ekmeğimizi

Sen bölsen yeter..

Yüreğim seninle yaylalar kadar serin

Ne bir çizgi hasret, ne bir nokta gam

Yayla dumanı gibi gözlerime her akşam

Sen dolsan yeter..

Bende çaresizlik sonsuz kördüğüm.

Bende sabır sende naz..

Gündüzünden vazgeçtim düşümde biraz

Bir yüz görümlüğü sen olsan yeter..

Duymasa da hiç kimse şâir gönlümün,

Sende karar kıldığını...

Ve içimin şerha şerha yarıldığını,

Sen bilsen yeter..

Bir gün duysan bittiğimi, tükendiğimi..

Çıkıp gelsen uzaklardan korkulu ürkek..

Bir incecik dal gibi üzerime titreyerek,

Eğilsen yeter...........

...:::Yavuz Bülent Bakiler:::...

16:55 - 21/9/2006 - yorum {4} - yorum yaz