~~~~YALIN YALNIZLIK~~~~

Hayatının tozlu bir deftere benzediğini söylemişti, sessiz, soğuk bir atmosferde. Ağlıyordu, yüzünün kıvrımlarından akıyordu yaşlar. Aslında bu ağıt yüreğinin en ücra köşelerinden geliyordu. Sustu sonra. Kırışmış elleriyle gözyaşlarını sildi sessizce. Üşüdüğünü hissetti bir an, daha bir sıkı sarıldı montuna ve yıllardır elinden bırakmadığı küçük bir oyuncağa. Oysa başka şeylere sarılmak isterdi. Ona yalnızlığını hissettirmeyecek olan başka şeylere. Yoksa herkesin söylediği doğru muydu; ertelemiş miydi sevgilerini? Bu yüzden miydi ağlayacak bir omuz bulamaması. Sonra düşündü. Eğer söylenenler yalan olsaydı, aklına bile getirmezdi yaşam ile ölüm arasındaki o çizgiyi. Sabaha kadar beynini kemirdi bu düşünce. Ortalık buram buram yalnızlık kokuyordu. Sonra başka hayatlar düşündü, başka sevgiler, başka hüzünler ve başka hasretler. Ve yıllardır kaybolduğunu hissetti yaşadığı çalınmış hayatta. Sağa sola koşuşturmaya başladı. Ama sonunda elinde kalan kocaman bir hiçti, bulamadı kendini, nefes nefese kalmıştı. Sonra anladı, ruhunu öyle bir yere çıkartıp fırlatmıştı ki, değil başkasının kendisinin bile bulması imkansızdı.

Tavan arasındaki tozlu kağıtlar gibi eskidiğini hissetti yüreğinin, bir iki damla gözyaşı daha akıttı ve bir daha açmamak üzere kapattı gözlerini. Kırık bir aynada kalmıştı yansıması. Sessiz, soğuk ve hasret kokan bir yansımaydı bu. Ve belki de bir haykırıştı sessiz çığlıklar atan veya kumsaatlerinden gözlerini alamamaktı. Susmuştu gözleri ve bedeni. Ölümdü bu, çaresiz gelen veya onun tek çaresi olan ölüm…

21:13 - 23/9/2006 - yorum yaz